BlogBanner

Vraag: ‘Hoe ga ik om met mijn 15-jarige dochter die haar schisis niet accepteert?’

“Mijn dochter is 15 jaar geleden geboren met een enkelzijdige lip-, kaak- en gehemeltespleet. We zijn nu op een lastig punt beland: mijn dochter accepteert haar schisis en haar uiterlijk niet. Er zijn soms moeilijke momenten waarop ze vraagt: ‘Mama, waarom ik?’ Ze wil niet over het onderwerp praten en als ze gefotografeerd wordt bedenkt ze een gedeelte van haar gezicht. Ik weet niet hoe ik hiermee moet omgaan. Vanmorgen viel het woord schisis hier in huis en helaas ging het direct weer de verkeerde kant op. Ik zoek een weg hoe ik dit kan oppakken. Ik wil haar graag steunen.”

Wie heeft er tips voor deze moeder?

Laat hieronder je reactie achter.

Dochter accepteert uiterlijk schisis niet

Hoe ga je om met iemand die haar uiterlijk niet accepteert?

Heb jij ook een vraag die je via deze blog zou willen stellen? Neem dan contact op.

BlogBanner

16 reacties

  1. Heya,
    Ik vind dit altijd zo vervelend om te lezen!
    Ik ben zelf ook geboren met een enkelzijdige lip- kaak- en gehemeltespleet en heb hier ook een tijdlang last van gehad, rond mijn 13e/14e maar ik ben er goed overheen gekomen om het volgende te denken:
    Een schisis is niet fijn, natuurlijk niet, maar je bent 1 van de 1000 die het hebben en bent dus hartstikke speciaal (: eigenlijk zou je je trots moeten voelen wanneer mensen ernaar gaan vragen en je uitlegt waar je mee bent geboren 😉
    Iemand met een schisis zou zichzelf niet zijn zonder de schisis vind ik 😉 het heeft zo zijn vervelende kanten maarhey, jij hebt iets wat een ander niet heeft en als je laat zien dat je er goed mee om kunt gaan krijgen anderen respect voor jou! Dat kan even duren maar het is mij uiteindelijk ook gelukt (: heeft uw dochter facebook anders? ik zou haar wel willen helpen 😉

    xx Geraldine, 16 jaar

    • Hallo Geraldine,

      Ik heb een dochter van 10 jaar die schisis heeft en zij denkt dat zij het enigste meisje is die dit heeft.
      Zou je een reactie willen geven voor mijn dochter.

      Vast bedankt.

      Vriendelijke groet
      Sam Hak

      • Tuurlijk!
        Ze is absoluut niet de enige die het heeft.
        Ik raad u aan om eens een keer naar de landelijke schisisdag van BOSK met haar te gaan. Ik ben hier zelf ook geweest dit jaar en er was een grote groep kinderen die meteen vriendschappen sloten omdat ze veel herkenning hadden en het was geweldig om hun stralende gezichten te zien na de tijd!
        Ik voelde me ook altijd de enige op de wereld maar sinds ik naar zulke ontmoetingen ga en contact leg met lotgenoten, heb ik een veel positievere kijk gekregen op mijn schisis.
        Als ze vragen heeft over onzekerheden ofzo mag ze me die altijd stellen!

        Groetjes, Geraldine Schraal

  2. Dit is echt niet leuk voor je dochter. Ik ben nu 21, maar toen ik 15 was was ik ook wat meer onzeker. Ik denk dat dat bij de leeftijd hoort. Als mens met schisis ben je ‘anders’ maar wat je dochter nog niet realiseert is dat iedereen anders is. Schisis is iets dat je moet accepteren. Dat gaat niet zomaar ineens. Als moeder kan je daar niet veel aan doen. En waarom zij? Waarom heb ik een schisis? Iedereen heeft iets en dit hebben wij. Leuk is het niet. Zeker niet als je vijftien bent. Ik denk je als moeder niet veel kunt doen. Eerlijk zijn, gewoontjes blijven doen over schisis en het er niet al te vaak over hebben, er geen groot probleem van maken. Want schisis is geen probleem. Het is iets dat bestaat. Het is erg dat je dochter heftig erop reageert, maar geloof me, ze zal over een tijdje minder onzeker hierover zijn. Toen ik vijftien was stond ik ook minder stevig in mijn schoenen.

    Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Het komt allemaal goed, ik denk dat veel mensen met een schisis tijden hebben dat ze hun schisis moet accepteren. Groetjes Romy.

  3. Hallo,

    Ik ben zelf geboren met een dubbelzijdige lip- kaak- en gehemeltespleet. Ik heb het er als puber ook heel moeilijk mee gehad. Als ik verliefd was en het was niet wederzijds, dan dacht ik steeds dat dat was omdat ik een schisis had (terwijl er duizend-en-één andere redenen zouden kunnen zijn). Ik was ervan overtuigd dat ik lelijk was (als andere kinderen maar vaak genoeg zeggen dat je lelijk bent met je rare lip of platte neus, ga je dat vanzelf geloven). Ik dacht ook dat ik vast nooit een lief zou krijgen, gekust worden of laat staan trouwen!
    Maar kijk, ik ben nu 32 jaar en al 10 jaar gelukkig getrouwd! Voor mijn man heb ik zelfs zeven vriendjes gehad (niet allemaal even serieus natuurlijk, maar elke beantwoorde crush, elke kus, voelde als een overwinning, als een bevestiging dat ik er toch mocht wezen 🙂
    Enkele jaren geleden heb ik zelfs twee keer meegedaan aan een miss- verkiezing en een modellenwedstrijd en ik ben twee keer in de finale geraakt! Een enorme overwinning vond ik dat!!!
    Als tiener ben je sowieso al wat onzeker over je uiterlijk en een schisis hebben mag dan wel speciaal zijn, de meeste tienermeisjes willen gewoon normaal zijn en zich mooi voelen.
    Wat bij mij geholpen heeft, is om je troeven, je mooie kantjes en talenten extra in de verf te zetten… Verzorg je haar, je huid, je nagels, maak je op, kleed je mooi en vrouwelijk, … Ik kon goed tekenen en ben voor de schoolkrant gaan tekenen en heb aan een aantal wedstrijden meegedaan. Ik kon ook gitaarspelen en zingen en heb een aantal keer meegedaan aan evenementen op school. Daardoor werd ik ook niet langer aanzien als dat meisje met de schisis, maar als diegene die zo goed kon tekenen, als diegene die mooi kon zingen, die met de mooie ogen…
    Die kleine complimentjes die je dan krijgt, die doen zoooo deugd, die zorgen er op den duur voor dat die schisis meer en meer op de achtergrond komt te staan.

    Een heel wijs iemand heeft me ook geleerd om me in te beelden dat ik op een trap sta… ergens in het midden op de trap. Je kan steeds naar boven kijken en enkel mensen zien die misschien mooie gave lippen hebben of een rechte neus… Maar je kan ook eens naar beneden kijken en dan zie je mensen die het bijlange na niet zo goed getroffen hebben als jij… Ik doe dat soms nog, dan kijk ik om me heen en valt het me op dat er zoveel mensen zijn met een onverzorgd gebit bijvoorbeeld. Ik heb dan jarenlang orthodontie nodig gehad, maar mijn gebit ziet er beter uit dan veel mensen zonder schisis hoor 😉
    Ook naar neuzen kijk ik vaak nog. En dan valt het op dat er zo weinig “perfecte” neusjes rondlopen…

    Laat haar voelen dat je van haar houdt, dat je haar mooi vindt, hou haar vast, knuffel haar als ze het moeilijk heeft. Er bestaat geen magische wonderpil die ervoor zorgt dat ze zichzelf accepteert… dat is een soort van aanvaardingsproces waar ze door moet, maar ze kan jouw liefde en steun hierbij zeker blijven gebruiken.

    Ik hoop dat jullie er samen uitraken.. Maar ik kan me voorstellen dat je je als moeder vaak machteloos voelt als je ziet hoe verdrietig je dochter kan zijn.
    Groetjes,
    Silvie

  4. Dit verhaal is zo herkenbaar voor mij, zelf ben ik inmiddels volwassen en geboren met een dubbele lip-kaak-gehemelte spleet. Het is een proces waar ze doorheen zal moeten en dat kost tijd, accepteren dat ze bijzonder is en ook zij kan dat leren. Natuurlijk is het niet eenvoudig wanneer het op die leeftijd vaak draait om uiterlijk.

    Het beste wat ze kan doen is voor zichzelf niet teveel de aandacht op haar schisis richten en haar mooie kanten accentueren. Haar aandacht richten op wat ze wil in haar leven, werk/school etc.
    Wanneer ze vraagt “waarom ik”? zeg haar dan dat wanneer ze een positiever zelfbeeld leert ontwikkelen dat het antwoord vanzelf komt.

    Ik vraag mij ook af waarom ze haar schisis niet accepteert. Doordat ze het zelf niet mooi vindt of omdat ze denkt dat de buitenwereld het niet mooi vindt.

    Bevestiging is ook belangrijk voor haar, laat vriendinnen eens opschrijven wat ze mooi vinden aan haar uiterlijk en innerlijk.

    p.s. Ik ken een hele goede fotografe die iedereen kan laten lachen! Ik help haar graag verder.

    Groetjes Sander Noppeneij

  5. Geraldine, Romy, Silvie en Sander,
    Bedankt voor het delen van jullie eerlijke en open reacties! Heel bijzonder om te lezen. Wat een mooie mensen zijn jullie.

  6. Hallo Geraldine, Romy, Silvie en Sander,

    Heel verwarmend al die reacties. Ik hoop dat mijn dochter het ook wilt lezen. En de hoop natuurlijk dat ze zelf gaat reageren. Geraldine, ze heeft wel facebook. Dus ik hoop na het lezen dat ze op die uitnodiging zou willen gaan. Ik denk dat wij als ouders, broers en zus niet veel voor haar kunnen doen. Ze weet dat wij allemaal onvoorwaardelijk van haar houden. Ze is ons nakomertje. Verschil tussen haar en de oudste is 17 jaar! Ze zal denk ik toch zelf erover heen moeten…en dat is wat ik op sommige momenten zoekt als ik merk dat ze niet lekker in haar vel zit. Ik wil dan weten of het dan door haar schisis komt. Op zich is ze een warm en vriendelijke meid. Heeft best wat vrienden om zich heen. Sander, fotografe is ook een leuk idee. Maar hangt uiteraard van de afstand af, wij zitten in Brabant.

  7. Hoi Ragnhild,

    Leuk om te horen dat je in Brabant zit, daar woon ik namelijk ook. Ook vind ik het interessant dat er 17 jaar tussen je dochter met schisis en de oudste van jullie zit. Over schisis zou ik in een prive bericht (e-mail?) willen praten als je dat leuk lijkt.

    Groetjes Romy.

  8. Hallo Ragnhild,

    De afstand is waarschijnlijk geen probleem hoor, via de e-mail of telefonisch mag je contact opnemen wanneer je op mijn voorstel wilt ingaan.
    Ook op Facebook ben ik te vinden.

    Warme groet,

    Sander Noppeneij

  9. Hoi Romy, mijn email is inmiddels door Marleen doorgestuurd naar jou. Ik ben benieuwd.Zal voor mij ook heel fijn zijn om te weten hoe jij ermee om gaat en tzt dat we mijn dochter ook erbij kunnen betrekken. Zal op jou mailtje wachten.

    Hoi Sander, ik heb zelf geen facebook. Maar ik zal het met mijn dochter tzt doornemen en dan kijken wat ze ervan vind. Zij heeft n.l. wel facebook.

    Warme groet voor allemaal

    • Ik weet nu wie uw dochter is en ik ben erachter dat ik met haar in een whatsappgroep van jongeren met schisis zit 🙂 wat leuk!
      Ik heb haar ook een keer ontmoet op de metamorfosedag en ik ben een keer naar haar toe gegaan.
      Ze is zo’n lieve meid en ze is een hele speciale vriendin van me nu!
      Wat leuk zeg, dat ik eigenlijk al die tijd al met haar heb gepraat!

  10. Hi Marleen,

    Ik las je verhaal en ik begrijp dat je dochter op een punt is belandt dat ze kritisch naar haarzelf kijkt. Ik ben zelf bijna 35 jaar jong en ik denk soms ook “goh, hoe zou ik eruit gezien hebben zonder de schisis”. Mijn ouders hebben vanaf het begin altijd open gesproken over het feit dat mijn lip anders was dan bij andere kinderen maar wat zij altijd benadrukte is dat dit geen belemmering mocht en mag zijn. Mijn opa zei altijd ” je bent koningin op je eigen vierkante meter” en daarmee zei hij eigenlijk alles. Tuurlijk is het niet altijd makkelijk geweest maar gelukkig ben ik door vallen en opstaan weerbaar geworden en had ik familie en vrienden om mij heen die mij altijd respecteerden. Dit samen met een gezonde dosis humor en plezier in het leven zorgt ervoor dat ik geworden ben wie ik ben. De schisis mag nooit en te nimmer je leven bepalen.

    Op dit moment ben ik 22 weken zwanger van een zoon met een bilaterale lip-,kaak en gehemeltespleet en ik denk dat wij in de toekomst ook komen te staan voor dit soort moeilijke punten in het leven maar ik weet zeker dat we daar uit gaan komen. Zolang je het onderwerp maar bespreekbaar houdt op een goede manier.

    Ik hoop dat je dochter gaat inzien dat ze mooi van binnen en van buiten is, dat haar vriendschap en liefde de moeite waard is en dat ze heel wat meer te bieden heeft dan alleen maar een litteken in haar gezicht. Succes.

    Groetjes Kim Hoebee

  11. Hi kim,

    Je bedoelt Ragnhild. 🙂 Ik heb dit op mijn site geplaatst namens haar. Ragnhild leest dit ook.
    Bedankt voor je reactie in ieder geval!

    Ps. Mooie uitspraak van je opa. Doet me denken aan dit liedje: http://www.youtube.com/watch?v=pPp0I4fA6Lw

  12. hoi. ik ben maarten.. ben 18 jaar en heb zelf ook schisis..
    ik snap haar probleem dat ze het niet wil accepteren, eigenlijk moeten alle schisis kinderen altijd even wennen met wat ze hebben, en dat is een proces wat tijd kost. het beste is eigenlijk voor haar om met iemand te praten die ook een schisis heeft. ik ben ervaringsdeskundige hierin, dus als ze wil kan ze reageren.

Laat een reactie achter

Je email adres wordt niet gepubliceerd.Gemarkeerde velden zijn verplicht *

*