Pubers, Onzekerheid & Schisis – Een inspirerende mail

Onlangs ontving ik een prachtige reactie op een van mijn energieboost-mails. Ik heb de schrijfster gevraagd of ik (een deel van) haar mail mag delen. Gelukkig mocht dat. 🙂

Het klassengesprek dat deze vrouw beschrijft heeft zich enkele jaren geleden afgespeeld. Inmiddels zijn deze pubers uitgegroeid tot jongvolwassenen. Hoewel de schrijfster destijds wat sceptisch was over het plan van haar mentor – jezelf bloot geven in een nieuwe klas is best eng – bleek het achteraf gezien enorm waardevol.

Ik vind het bijzonder dat deze vrouw me dit verhaal heeft gemaild.

Een verhaal over persoonlijke groei.
Een verhaal over oprechte interesse in een ander.
Een verhaal dat een positief, inspirerend en hoopvol voorbeeld is van hoe het ook kan.

De mail:

“Onlangs ontving ik onderstaande mail van je. Ik heb mij ooit voor je nieuwsbrief aangemeld vanwege mijn interesse in schisis, iets wat ik zelf overigens niet heb.

Toen ik na het behalen van mijn havodiploma naar het vwo ging, kwam ik in een nieuwe klas terecht. Een van mijn klasgenootjes in die klas had een complete enkelzijdige schisis. Aan het begin van het jaar hadden we een klassensessie met de mentor waarin we elkaar beter gingen leren kennen.

We moesten iets over onszelf vertellen en daarbij ook een aspect noemen waarover we onzeker waren (dit omdat de mentor van mening was dat alle pubers wel ergens onzeker over zijn en het goed is dat met anderen te delen om zo meer begrip te kweken voor anderen en zaken bespreekbaar te maken).

Dit meisje vertelde over haar schisis. Dat het veel meer omvattender was dan het op het eerste gezicht lijkt, dat ze al verschillende operaties en vele behandelingen had moeten ondergaan, regelmatig naar het ziekenhuis moest en dat ze regelmatig opmerkingen kreeg over haar plattere neus en ietwat vervormde lip en wat dat met haar deed. Dat ze er aanvankelijk nooit over praatte of slechts heel summier zei ermee geboren te zijn wanneer ernaar gevraagd werd, omdat ze dacht dat mensen het toch niet zouden snappen en ze het eigenlijk het liefst wilde ontkennen; ‘als ik er niet over praat, is het er niet’. De frustraties, boosheid en onzekerheid erover die er soms toch waren, mocht niemand zien. Zelfs haar ouders wilde ze er niet mee belasten.

Deze bijeenkomst met de klas was voor haar de eerste keer dat ze open over haar schisis en alle gevoelens die daarbij horen sprak.

Haar verhaal deed mij iets. Het raakte mij. Ik wilde meer weten over schisis en besloot via internet het een en ander op te zoeken. Zodoende kwam ik ook bij jouw site schisiservaringen.nl terecht. Langzamerhand raakte ik met haar bevriend. En sinds het klassengesprek ging ze binnen onze vriendinnengroep vaker dingen delen over haar schisis; als ze opzag tegen een vervelende behandeling bij de orthodontist of een operatie, als ze voor een controle naar het ziekenhuis moest, als iemand een nare opmerking had gemaakt. Dit zorgde bij ons (in ieder geval bij mij) voor meer begrip en kennis over wat schisis is en hoe het is voor een pubermeisje. Het leerde mij ook te waarderen wat ik altijd als vanzelfsprekend heb ervaren.

Inmiddels zijn we dus geen onzekere 16/17-jarige pubers meer, maar studerende jongvolwassenen. We zien elkaar niet supervaak meer, maar hebben met de vriendinnengroep van toen nog steeds een WhatsApp groep en we spreken nog steeds af en toe af. Terugkijkend op deze ‘kennismakingsbijeenkomst’ vind ik het zelf heel mooi om te zien hoe iedereen zich ontwikkeld heeft en is gegroeid in persoonlijkheid. Ook het meisje met schisis is nu veel minder onzeker dan destijds. Ze is inmiddels uitbehandeld (dat hebben we zelfs nog met de hele groep gevierd), tevreden met zichzelf en hoe ze eruitziet en ze heeft een leuke vriend die haar schisis geen issue vindt.”

Laat een reactie achter

Je email adres wordt niet gepubliceerd.Gemarkeerde velden zijn verplicht *

*