BlogBanner

‘Het was “alleen maar een schisis” zeiden ze steeds, maar voor ons voelde dat niet zo…’ – Kimberly

Deel 1 van het verhaal van Kimberly. In dit deel vertelt zij over haar zwangerschap en alle wisselende emoties die het nieuws dat haar zoontje met een schisis ter wereld zou komen met zich meebracht.

‘Op mijn verjaardag in juni 2013 werden 2 duidelijke strepen zichtbaar op de test. Zwanger! Ik had al een voorgevoel, maar ik wist het niet zeker. Het was ook al 8 jaar geleden dat ik voor het laatst zwanger was! Ik was dolgelukkig, net als mijn vriend David, die nog geen kinderen van van zichzelf had. Een maand later werd David officieel mijn man.’

Naam: Kimberly Decottignies
Geboortejaar: 1986
Woonplaats: Kortrijk
Gezinssamenstelling: Getrouwd met David, 3 kinderen: Luna (11), Lleyton (9) en Victor-Edouard (7 maanden)
Relatie tot schisis: Victor-Edouard is geboren met een enkelzijdige open lip, kaak en gehemelte
Behandeling: Schisisteam Brugge

enkelzijdige open lip kaak gehemelte schisis emoties

Kimberly in verwachting van haar derde kindje.

 

Bang

‘Ik kon niet geloven dat ik voor de derde keer mama zou worden en liet een bloedtest afnemen. Toen bleek dat we écht in verwachting waren, waren we zo blij! We konden niet wachten tot de eerste 3 maanden verstreken waren en we het iedereen konden vertellen. Toch had ik een raar gevoel en was bang; het zou eens moeten mislopen…’

Roken

‘Ik rookte nog toen ik zwanger werd en panikeerde ineens zo hard dat ik een week nadat ik wist dat ik zwanger was direct gestopt ben met roken. Bij mijn eerste 2 was het niet gelukt om te stoppen, nu lukte het wel. Ik deed alles volgens de boekjes: gezond eten, genoeg eten, veel rusten. Ik lette extreem goed op uit schrik dat ons kindje iets zou hebben!’

Overbezorgd

‘Toen ik mijn eerste 2 kinderen kreeg was ik nog heel jong, een tienermama. Nu ben ik zoveel jaar verder en ik dacht dat dat er misschien mee te maken had dat ik nu zo overbezorgd en bang was. Iedere keer bij de gynaecoloog was het weer een opluchting dat alles nog oké was. Dan was ik weer wat rustiger, al verdween de angst niet.’

Vertekend beeld vruchtwater

‘Het was zover, de 20 wekenecho. De gynaecoloog keek: hartje oké, hersentjes oké… toen werd het stil. Het bleef stil. “Ik kan het mondje niet goed zien,” zei hij. Vervolgens kwam er nog een assistent gynaecoloog bij. “Mevrouw, ik zie iets aan zijn mondje, maar ik zie het niet goed dus maak u vooral zeker nog geen zorgen, het kan het vruchtwater zijn dat een vertekend beeld heeft,” vervolgde de gynaecoloog. “Ik zou graag hebben dat je volgende week eens terug komt voor een 3D echo.”

Maak je geen zorgen

‘We waren allebei geschrokken en even was ik banger dan ooit dat er toch iets fout ging zijn met ons kindje… “Nee,” zei mijn man. “Je je hoorde toch dat de gynaecoloog zei maak je geen zorgen.” Oké. Geen paniek. Het zal wel niets zijn. We waren er uiteindelijk redelijk van overtuigd dat het wel weer commerce was! Een 3D-echo laten maken, ken je dat? Ik zei tegen David: “Je moet geen verlof nemen hoor, het zal wel niets zijn.” We hebben beide ook niemand in de familie met een aandoening of afwijking.

Lang wachten

‘Toch nam ik mijn vriendin mee naar de 3D-echo. Je weet het maar nooit, dacht ik stiekem. Als ze me iets vertellen dat niet oké is, dan ben ik in ieder geval niet alleen. Ik had om 10.00 uur een afspraak, maar om 11.30 uur zaten we nog in de wachtkamer. Ik begon me steeds slechter op mijn gemak te voelen, dat wil wel iets zeggen, dacht ik. Ik zat vol twijfels en was misselijk van de zenuwen. Plots hoorde ik mijn naam: “Mevrouw Decottignies”.’

Mijn reactie was normaal

‘Al vrij snel na het starten van de echo zei de gynaecoloog dat het was wat hij al had gedacht: een schisis, een hazenlip. Traantjes vloeiden en ik schrok enorm! Ik hoorde niets meer. De gynaecoloog vertelde mijn vriendin dat mijn reactie normaal was en legde haar met behulp van het echobeeld het een en ander uit. Pas toen de gynaecoloog me vroeg of ik ook wilde kijken, bekeek ik het beeld. Ik zag een mondje dat helemaal anders was dan wat ‘normaal’ is.’

Zoveel vragen

‘De gynaecoloog belde direct naar het schisisteam in Leuven om een afspraak voor een detailecho te maken. Het was nog niet duidelijk te zien of het alleen om het lipje ging, het kon ook het gehemelte zijn en het kaakbeen. Ik wilde het zo snel mogelijk weten en kon gelukkig de volgende dag al terecht. Er gingen zoveel vragen door me heen. Was het enkel de schisis of was er nog meer aan de hand? Was hij wel gezond? De vragen bleven onbeantwoord.’

enkelzijdige open lip kaak gehemelte schisis emoties

Victor-Edouard, geboren met een enkelzijdige open lip, kaak en gehemelte

Ik kon er niet goed mee omgaan

‘Het eerste wat ik na dit gesprek deed, was mijn man bellen. Hij nam op en ik begon weer te wenen. Ik kon niets zeggen, alleen dat het niet oké was. Het werd even stil aan de andere kant van de lijn, daarna zei David dat hij naar huis kwam. Mijn vriendin ging met me mee, omdat ik in alle staten was en niet meer wist wat te doen of zeggen. Ik kon er niet goed mee omgaan. Ik begreep er gewoon niets van en ik wilde er ook niets van geloven. Ik had al 2 gezonde kinderen en schisis kwam niet eerder onze families voor. Hoe kon dit?’

Wie zijn schuld was het?

‘Toen ik thuis kwam was mijn man al thuis. Mijn vriendin liet ons even alleen. Ook David weende. Hij was er kapot van, snapte er ook niets van. Was het zijn schuld? Ik had tenslotte al 2 gezonde kinderen uit mijn vorige relatie, beredeneerde hij. Lag het aan hem? Dat was zijn gevoel, maar ik dacht dat het misschien door mij kwam, omdat ik de eerste week nog rookte.’

‘Het lag aan niemand. We hadden gewoon brute pech, een foutje van moeder natuur waarvan niemand nog de exacte oorzaak kent! Maar waarom dan ons kindje? Dat speelde telkens door ons hoofd.’

Ik probeerde me sterk te houden

‘Later op die dag ben ik met mijn vriendin nog iets gaan eten. David wilde alleen zijn. Ik wilde mijn gedachten verzetten, en dat lukte me aardig. Ik probeerde me sterk te houden en ik dacht: we nemen hoe het komt, we kunnen niet anders. Ik zal evenveel van ons wondertje houden, misschien zelf nog meer! Toen ik ‘s avonds thuiskwam was voelde David zich ook wat beter. Hij begon zijn gevoelens te uiten. We hebben vervolgens lang met elkaar gepraat en kwamen tot de conclusie dat als de baby verder gezond was, dat het dan wel goed kwam. Toen we die avond gingen slapen en in bed lagen, kreeg ik weer een huilbui… Opnieuw de vraag: waarom? Waarom ons kindje? Waarom? De hele nacht heb ik geen oog toe gedaan. Zoveel emoties.’

Ook een kaak- en gehemeltespleet…

‘De volgende dag vertrokken we richting Leuven voor het uitgebreide onderzoek. Deze dag vergeet ik nooit meer. Op de echo bleek dat onze zoon ook een open kaak en gehemeltespleet had! Over de huig konden ze niet veel zeggen. Het was weer een klap voor ons; we hoopten zo op alleen het lipje! De professor raadde ons een vruchtwaterpunctie aan, om zeker te weten dat geen syndroom aan gelinkt was. Ik was daar onmiddellijk op tegen! Was er een syndroom, dan was dat maar zo. Ik wilde geen onnodige risico’s nemen. Toch waren we beide enorm bang, ik heb daar geen woorden voor. De rest van de echo zag er goed uit. Ons kereltje bleek flink op schema te zijn, voor zelfs!’

Veel uitleg

‘Na driemaal naar Leuven te zijn geweest zagen de echobeelden er nog steeds prima uit. Ook waren we inmiddels wat bekomen van het nieuws. Het kwam wel goed! We kregen veel uitleg, veel afspraken en wisten goed wat we konden verwachten. We hebben zelfs een gesprek met een psychologe gehad. We kregen foto’s te zien van schisiskindjes en hun evolutie. We kregen ook veel uitleg over de voeding en de toekomst van een kindje met schisis.’

Pretecho

‘Toen ik dertig weken zwanger was gingen we voor een pretecho. We hoopten een beter beeld van de schisis te krijgen. Deze echo was gaf ons een dolgelukkig gevoel. Ons kindje had een ‘foutje’, maar verder leek het zo normaal, zo mooi, en lief!’

Niets zeggen op school

‘We hadden de kinderen meegenomen naar de pretecho. We hadden hen verteld dat hun broertje een ‘foutje’ had, net als vele andere kindjes. De een heeft grote oren, de ander scheve tandjes, en hun broertje een open lipje. Maar ook dat zou goedkomen. Ze begrepen het en waren benieuwd naar zijn komst. We hadden hen wel gevraagd er niets over te zeggen op school, want kinderen kunnen soms hard zijn en ze weten niet waarover het gaat, dus was het beter om dit wat stil te houden.’

Overdreven wij in onze emoties?

‘We hebben het schisisnieuws onmiddellijk aan iedereen verteld. Wat we zeker niet wilden, was ons kindje wegstoppen bij de geboorte. Ik was zo trots op hem, ook al had hij een foutje dat niet te verstoppen was! “Als het alleen maar dat is,” zeiden velen. En wat we ook vaak hoorden was: “maar ze kunnen al zoveel de dag van vandaag.” Soms had ik het gevoel: vinden wij dit dan zo erg? Of overdreven wij met onze emoties? Natuurlijk was het ‘alleen de schisis’, maar de emoties die wij hadden, gaven aan dat wij het anders voelden… Op den duur was ik soms bang om het nog te vertellen. Oké, er zijn zoveel ergere dingen op de wereld, dat is absoluut waar. Maar wat heb je aan die wetenschap als je eigen kind iets mankeert? Dat te beseffen maakte niet dat het voor ons prettiger aan voelde!’

enkelzijdige open lip kaak gehemelte schisis emoties

Victor-Edouard.

Voorbereiden op ergste vorm

‘Eerlijk gezegd had ik wel even schrik voor hoe ons kindje eruit zou zien. We hadden al veel gegoogled en de ergste vormen van schisis komen dan tevoorschijn. We bereidden ons voor op de meest heftige vorm, dan kon het alleen maar beter uitkomen. Vlak voor de bevalling waren we zo bang. Niet zozeer voor hoe zal ons kind eruit zou zien, maar vooral of hij verder echt gezond was. Dat was onze grootste schrik! Als het alleen maar de schisis was, zou ik zo gelukkig en opgelucht zijn.’

Plaats van bevallen

‘Er was sprake om te bevallen in Leuven, maar hoe meer de bevalling naderde was het toch wel oke om in mijn eigen vertrouwde omgeving te bevallen. In Roeselare hadden ze de middelen om ons te helpen indien nodig, zoals qua flesjes. En in Roeselare een nauw contact met Brugge wat schisis betreft. Ik was blij gewoon lekker in eigen streek bevallen, met mijn gynaecoloog die ik gewend was.’

Hij was zo mooi!

‘De bevalling verliep vlot! Al gauw was hij er: Victor-Edouard. Hij weende en werd direct op mij gelegd. Ik was zo verliefd! Ik bleef maar naar hem kijken, weende van geluk, opluchting en trots. Net als David. Hij riep keer op keer dat hij zo mooi was. We waren zo trots, dat valt niet in woorden uit te drukken!’

Schisis

‘Zijn lipje was redelijk open. Het was raar, maar het wende snel. Hij hoorde bij ons. Ik zag hem niet als ons kind met zijn schisis, het was gewoon Victor-Edouard; 3 weken te vroeg geboren, een ferme kerel van ruim 4 kilogram en 53,5 centimeter lang! De kinderarts, die onmiddellijk aanwezig was, zei: “Mevrouw, hij is perfect gezond, een flinke kerel!” Ons geluk kon niet op!’

Lees het vervolg op Kimberly’s verhaal.

BlogBanner

Laat een reactie achter

Je email adres wordt niet gepubliceerd.Gemarkeerde velden zijn verplicht *

*